Yerle Gök Arası Laç

Yerle Gök Arası Laç

 

yerle gök arasında birbirine bağlanmış saçlarımız vardı

ayağımızdaki halhallarda saklıydı sevdalarımız

gözlerimiz konuşurdu anadilimizi dilimizden önce

dilsizdik ne kadar “dinsizsek” o kadar

derlerdi o zamanlar okulda

cetvel sırtında iki dile bölünürdü korkumuz

avuçlarımızda patlayan yaralardı artık dilimiz

 

göğüslerimiz yeni yeni patlatıyordu tomurcuklarını

seke seke iniyorduk pınarlara

her nehri pınarından dolayı seviyorduk

çıka çıka bitmiyordu dorukları dağlarımızın 

dağların ötesini bilmiyorduk

berisi bizdik

dünya bildiğimiz kadar ama

sandığımız gibi değildi

 

yanaklarımızda al al olmuş düşler verirdik sevgilinin avuçlarına

nehirler coşkudan kurur

biz çağlardık hayattan

“kimisi kavuşmak ister siti ile tajdin gibi, kimisi aşkı seçer mem ile zin gibi” diye anlatırdı dengbejler

sadece aşktı o zamanlar ölüme yakın

lanetli bir halkın çocuklarına başka başka ölümler de yakıştırmışlardı

bilmezdik o zamanlar

 

nar ağaclarında dutlar büyütüyorduk

dut ağaçlarından silkeliyorduk düşleri yere

fistan uçlarımızdan tutup çekiştiren umutlarımız vardı

umutlar küçüldükçe düşler de küçülürdü

bilmezdik o zamanlar

 

dedelerimizin avuçlarında bir top tespih sırdaştı geçmişe

dudakları kanatırcasına ısırtan bir kırımdı

ermeni ağıtları göğe vuran

nenelerimizin dizlerinde uzun kış masalları okşarken saçlarımızı

simdi bir uçumurun kenarında zifiri bir tedirginlikte

sussak intihar olur

 

kanarsak sürgün

beklersek ölüm

kalırsak kıyım

yerle gök arasında birbirine bağlanmış saçlarımız vardı

ellerimizi bileklerinden sıkıca bağlayan

gençlerin, yaşlıların, çocukların, gelinlerin

peşi sıra

ard arda namlu ucundan bir bir düşmeleriydi

 

bulutlar

çığlıklara sağır

tanrılara küs

temmuza kahır

 

birbirine bağlı yaşamlar hep aynı yaştaydı artık

ve Laç deresi kuruyordu unutmamak için

her yıl o günler çekiliyordu kendi içine

ve tarih sadece anlatıldığında var oluyordu….

 

yazarsak şiir

yaşarsak kırım…            

 

 

Leyla Kaygun