Trenler Geçti Düşümden

Geceye boyanmıştı gökyüzü

Koşa koşa gelmiştin rüyama

Şakaklarında tomurcukları patlıyordu bir bir coşkunun

Kaçak mevsimlerden en güzel çicekleri çalan bahardın, bahardan önce

Yolculuğa hazır trenler vardı avuçlarında

Pencerelerine vuran ay ışığı çocukluğuna yayılıyordu

Ağzında vagonlar birikiyordu gülerken sen

Ağzımdaki peronlara doluşuyordu kalkış saatine yakın insanlar

Uzanıyordum boylu boyunca rayların üstüne

Parmaklarımdaki kelebekler yüzündeki ışığa uçuşuyordu

Yana yana yaşamı kutsamak için kanatlarında

Sokak lambaları boyunlarını büke büke küsmüşlerdi

Trenler gidiyordu kollarımdan

Yolları bacaklarımda ayrılan yolculuklar başlıyordu

Bilmiyordun daha neden gittiğini insanların bir yerlerden

Elleri çatlamış, dudakları güneşten kurumuş bu adamlar

Karınları şiş, gözleri şiş, göğüsleri kanlar içinde bu kadınlar

Boyunları kayısı, bilekleri pamuk kokan köylüler

Alınlarında koca bir duvar yazısının izlerini taşıyan öğrenciler

Tenleri yaralara patlamış işçiler

Ciğerlerine şişeler dolusu ölümü çeken çocuklar

Beyaz gömleklerine sabrı düğümleyen bu memurlar

Ellerinde özgürlüğü kelepçelenmis bu tutsaklar

Ağızlarında küfürü de aşkı da aynı anda çoğaltan bunca insan

Nereden gelip nereye gidiyordu

Nereden gidip nereye geliyordu

Her gitmek gitmek miydi sahiden gidilen yerden

Her gitmek ayrılık her geliş kavuşmak mıydı

Niye gidiliyordu bir yerden bir yere

Niye gidilmezdi insanın bir tek kendisinden

Basamak basamak bir trenin kapısından
inen,
çıkan
koşan
telaşlı
tedirgin
bezgin
cesur
korkak
Bunca insan dolarken ağzıma

Umursamıyordu çocuk aldırmazlığın

Ölü kelebeklere ağlıyordun sadece

Merakın gözlerinde trenleri büyütüyordu

Yüzleri camlara yapışmış sefaleti değil

Pencerelere vuran ay ışığını görüyordun sen

Ağızlarında açlığı da umudu da aynı anda çoğaltan bunca insanın

Rüyalarda ne yeri vardı ki

Oyun sanıyordun trenleri kollarımda gezdirirken

Ağzında vagonlar birikiyordu gülerken sen

Koşa koşa gitmiştin rüyamdan

Alarak beni de yanına

Rayından fırlayan bir düştü artık hayat

Rayından fırlayan bir hayattı artık düş

Ve biz sabaha boyuyorduk gökyüzünü

Leyla Kaygun

09.03.2008